79 – In 1947 met de MS Oranje naar Nederland

Van mijn vader Oey Soey Tjoan weet ik dat hij in 1947 naar Nederland is gekomen. Achteraf heb ik er natuurlijk spijt van, maar ik heb hem nooit veel gevraagd naar zijn Indonesische roots. Het weinige dat mij bijstaat is dat hij vrij plotseling vertrokken is en niet van alle familieleden afscheid heeft kunnen nemen. Hij heeft wel van zijn reis naar Nederland een fotoboek heeft gemaakt en een dagboek bijgehouden. Hij heeft ook de passagierslijst bewaard van het MS Oranje het schip waarmee haar naar Nederland is gekomen. De reis van mijn vader kan dan ook precies gedateerd worden met het vertrek uit Tandjong Priok op 21 juli 1947 tot de aankomst in Amsterdam op 9 augustus 1947. Over de dag van vertrek schrijft hij:

“Maandag 21/7. Het heeft de vorige avond geregend en vandaag ook nog. Ik ben niettemin vroeg opgestaan. M’n bagage stond gereed. Per bedja naar Hotel Tiong Hoa gegaan om zus weg te brengen naar de KNILM [Koninklijke Nederlandsch-Indische Luchtvaartmaatschappij]. Het was ongewoon. Soldaten liepen of reden heen en weer (gewapend). Bulletin werden uitgedeeld. Ik wist niet wat er aan de hand was. […] Na afloop van de KNILM ben ik via Laan de Bruinkops 13 naar Hotel Tiong Hoo teruggegaan. Ik heb m’n koffer bij me. In ’t Hotel aangekomen wacht moeder en Peter reeds op me. Peter zei dat ik vlug een taxi moest halen. Misschien is ’t niet te krijgen omdat er geen benzine wordt uitgedeeld. Als een duivel ben ik naar de stad gegaan. Heb een Opelet gekregen voor f 20,- naar Priok. […] Het is nu over tweeën. Ik moet om 3 uur aan boord wezen. De chauffeur gezegd om wat vlugger te rijden. Het regende niet zo erg, maar druppelde toch nog. In Priok aangekomen moest ik de havenpassen laten zien. Ik was wat zenuwachtig geworden, omdat Opelet zo ver achter ons was. Toen ik in de haven kwam, liet ik alle papieren zien. M’n bagage werd eventjes onderzocht. Alles O.K. hoor. Ik heb de douane mensen gevraagd of de wegbrengers aan boord mogen komen. Het kon niet. Omdat ik nog 5 minuten de tijd had, ben ik gaan afscheid nemen. Ik ging 5 voor 3 aan boord. […]

Toen kreeg ik een raar gevoel. “Ik ben nu aan mezelf overgelaten. Wat zal er in de toekomst zijn? Ik ben nu een hele vreemde tegenover al die mensen aan boord, behalve Pouw Houw Pin.” Dacht ik bij me zelf. Om van die gedachten af te krijgen heb ik Pouw gezocht, maar kon hem niet vinden. De trappen op en af geweest, van voren naar achteren. Op ’t laatst ging ik naar de hut. Daar was hij ook niet. Ik ging wat liggen (want ik was de hele dag uit geweest en ben moe geworden). Heb tot 6 uur ook nog niets gebruikt. Daarna heb ik een bad genomen. 7 ½ gingen we aan tafel. Als dessert kregen we appels. Deze keer smaakte ’t eten best. Na afloop even over het promenadedek gewandeld. Alles begon te draaien voor m’n ogen (duizelig). Ik heb dadelijk m’n bed opgezocht. […]”

Het fotoboek telt ongeveer 100 foto’s. Bij de foto’s staan soms namen, zoals Loo-Thouw-Pouw-Oey of Oey-Ong-Hafas. Maar namen zijn niet altijd vermeld, zoals die met de vier dames aan de reling. De passagierslijst kan echter helpen. In totaal zijn er een 40-tal Chinese namen vermeld. De vier dames zouden dan mevrouw Oey-Lie met haar drie dochters Lodi, Peggy en Renee kunnen zijn. Ong kan dan Chin An Ong zijn en Hafas is dan Tengkoe Dzul Hafas.